2012/May/29

โน้ตบุ๊คซ่อมแล้ว เสียไป 4 พัน
แม้ข้อมูลจะได้คืนมา แต่เวลาไม่ได้คืน
ช่วงที่หายไป 15 วันช่างโหดร้าย
หลายเรื่องที่อยากเขียนก็เขียนได้ไม่ดีพอ
หลายเรื่องที่ไม่อยากเขียนก็ต้องเขียน
มีเรื่องแย่ ๆ มากมายเกิดขึ้น
แต่ก็พบกับสิ่งดี ๆ มากมายเช่นกัน
ในช่วงที่ไม่มีโน้ตบุ๊ค ต้องระหกระเหเร่ร่อน
ได้พบกับน้ำใจที่หลากหลาย
แม้จะไม่รู้ว่าคำกล่าวเหล่านั้นจริงใจหรือไม่
ก็ยังดีที่ได้พบน้ำใจ และเป็นสุข
...
มีเรื่องยาอกบอกหลายเรื่อง
สรุปสั้น ๆ ก็คือในช่วงที่ผ่านมา
ผมจะเขียนได้เพียงสัปดาห์ละ 4 วันโดยประมาณ
คือจันทร์ถึงพฤหัสบดี วันอื่นคงไม่ได้เขียน
ถ้าแวะเวียนก็เช็ค 4 วันนี้ก็พอครับ
...
..
.
คำคมปิดท้าย
...
เพราะไม่ได้คิด
จึงคิดมาก
และคิดไปเอง
...
..
.
แคนโต้ปิดท้าย
...
เป็นสุข
เพียงฝัน
ก็พอใจ

2012/May/28

เพื่อนคนหนึ่งชอบถามผมประจำ
ว่าทำไมถึงชอบซื้อของลิขสิทธิ์
ทั้ง ๆ ที่ผมมีอินเตอร์เน็ตความเร็วสูง
สามารถโหลดได้ไม่จำกัดทั้งชั่วโมง และเวลา
...
ของจำพวกลิขสิทธิ์โดยมากนั้น 
มักจะมาช้ากว่าของละเมิดมากมาย
และราคาก็แพงกว่าอย่างหูดับตับไหม้
เชื่อว่าคนไทยกว่า 90% 
ยอมที่จะซื้อของละเมิดลิขสิทธิ์
ไม่วิธีใดก็วิธีหนึ่ง ไม่ชนิดใดก็ชนิดหนึ่ง
อาจเป็นเพราะมองว่า มันไม่สำคัญก็เป็นได้
ไม่จำเป็นถึงขนาดจะซื้อของลิขสิทธิ์
หรือบางครั้ง ของลิขสิทธิ์ก็แพงเกินไป
จนเมื่อมองจากรายได้แล้วไม่คุ้่้มค่าที่จะซื้อ
และทำให้เราพบว่า ของลิขสิทธิ์ส่วนมาก
ถูกซื้อจากคนมีเงิน หรือชนชั้นกลางเป็นส่วนใหญ่
...
จากความรู้ที่ได้ศึกษามานั้น ผมพบประเด็นหนึ่ง
ซึ่งเป็นสาเหตุให้ข้าวของลิขสิทธิ์ทั้งหลาย
มีราคาค่อนข้างสูง นั่นก็คือ จำนวนที่ผลิตต่อครั้ง
สินค้าหลาย ๆ อย่าง เช่น หนังสือ หรือแผ่นหนัง
ผมพบว่าจำนวนที่ผลิตต่อครั้ง
ในประเทศไทยเราค่อนข้างต่ำมาก
สำหรับหนังสือ คือประมาณ 1,000 เล่ม
สำหรับแผ่นหนังประมาณ 3,000 ถึง 5,000 แผ่น
ซึ่งค่อนข้างน้อยมาก ๆ เมื่อเทียบกับจำนวนประชากร
ทำให้บางครั้งราคาถูกตั้งไว้สูงเป็นมาตรฐานไป
เช่น หนังสือที่ถูกตั้งราคาเริ่มต้นที่ 120 บาท
หรือราคาแผ่นหนังที่ตั้งราคาเริ่มต้นที่ 300 บาท
...
เมื่อผู้ผลิตจะต้องการผลิตจำนวนมาก ๆ เพื่อลดต้นทุน
แต่ผู้ผลิตก็ไม่อาจได้ เพราะพวกเขาไม่มั่นใจเลยว่า
จำนวนที่ผลิตไปจะเหลือมากน้อยแค่ไหน
หลาย ๆ ครั้ง เราพบว่า ทั้ง ๆ ที่ภาพยนตร์เรื่องนั้น
รายได้โกยในระดับร้อยล้าน
แต่คนไทยก็ไม่ซื้อแผ่นมาเก็บไว้
กลับกันในบางเรื่อง รายได้ไม่สูงนัก
แต่แผ่นมีคนซื้อกันมากมาย
เรื่องเหล่านี้บางทีมันก็เป็นกระแสของสังคม
พวกเขาอาจมองถึงคุณค่าของหนัง
ว่าอยากดูซ้ำ จึงเก็บไว้่ และดูครั้งเดียวก็อิ่มใจ
จึงไม่อยากซื้อเก็บก็เป็นได้
...
โดยส่วนตัวแล้ว หนังสือ หรือภาพยนตร์
ที่จะซื้อมักเก็บไว้นั้นมักเป็นหนังสือ หรือภาพยนตร์
ที่อ่าน หรือดูแล้ว พบว่าได้ "อะไรบางอย่าง"
กับตัวตน หรือจิตใจของเรา
ไม่ว่าจะเป็นความอิ่มเอิบใจเวลานึกถึง
ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกเจ็บปวด
ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกคะนึงหา
ทั้งหมดล้วนเป็นแรงผลักดัน
ให้ผมซื้อเก็บไว้แทบทั้งสิ้น
และในเมื่อจะเสียเงินทั้งที
เราก็อยากได้ของดี ๆ เพราะเหตุนี้เอง
ผมจึงเลือกที่จะซื้อของลิขสิทธิ์มาเก็บเอาไว้
ถึงแม้ว่า การหยิบครั้งต่อไป
จะเป็นอีก 10 ปีข้างหน้าก็ตามที
...
..
.
คำคมปิดท้าย
...
ความรักของเธอ
ไม่อาจจับจองได้
มันมีลิขสิทธิ์
...
..
.
แคนโต้ปิดท้าย
...
หยิบหนังสือ
เมื่อ 10 ปีก่อนมาอ่าน
วันวานปรากฏ

2012/May/24

ในวัยเด็ก ไม่ว่าใครก็คงมีความลับบางอย่างซุกซ่อนเอาไว้
ความรัก ความฝัน ความหวัง แทบทุกอย่าง
ในปัจจุบันล้วนแต่เกิดในวัยเด็กแทบทั้งสิ้น
...
ในวัยเด็ก ความทรงจำที่แสนสุขมีมากมาย
ความสุขสมหวังทั้งหลายในวัยเด็กที่เกินกว่าบรรยายได้
ล้วนตกอยู่ในก้นบึ่งความทรงจำอันห่างไกล
...
ในตอนนี้ เวลานี้ ปัจจุบันนี้
กลับลืมเรื่องราวไปจนหมดสิ้น
...
เพราะถูกสอนเสมอว่าให้อยู่กับปัจจุบัน
จึงใช้ชีวิตโดยไม่มองย้อนหลัง
แต่ในทุก ๆ วันที่เดินไปข้างหน้า
กลับเหมือนว่าลืมอะไรบางอย่างไป
กลับรู้สึกว่าตนเองกำลังไล่ตามอะไรบางอย่าง
แต่ก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร
...
ครั้นเปิดย้อนวันวานในอัลบั้มภาพสมัยก่อน
ซึ่งหลงเหลือเป็นภาพอยู่ในแผ่นซีดี
ตนเองที่ทำอะไรโง่ ๆ
ตนเองที่ทำอะไรไม่คิด
ตนเองที่อยู่กับเพื่อนอย่างสนุกสนาน
ตนเองที่อยู่กับเพื่อนจนลืมกินข้าวเย็น
ตนเองที่อยู่กับเพื่อนจนลืมเวลา
ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนกันนะ ?
ตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ ?
คำถามที่ไม่อาจหาคำตอบได้
...
ความกล้าหาญที่ทำให้ได้พบกับเธอ
ความเสียใจที่ได้พบกับเธอ
ความอบอุ่นใจที่ได้พบกับเธอ
กาลเวลาต่าง ๆ ที่ได้พบกับเธอ
ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหนกันนะ ?
ตอนนี้ทำอะไรอยู่นะ ?
คำถามที่ไม่อาจหาคำตอบได้
...
เข้าไปรื้อค้นซอกเล็ก ๆ ในบ้าน
หยิบของเล่นเก่า ๆ ในลังออกมา
ปรับแขนหมุนไปหมุนมา และตั้งท่า
จับสัตว์ประหลาดตัวนั้นตัวนี้มาต่อสู้กัน
ความทรงจำที่หลงลืมไปเมื่อโตขึ้น
ก็ค่อย ๆ ย้อนคืนมา
ชีวิตที่เหมือนหลงลืมอะไรบางอย่างไป
ชีวิตที่เหมือนกำลังไล่ตามบางสิ่งบางอย่าง
เมื่อหยิบของเล่นก็เริ่มเข้าใจ และหัวเราะได้อีกครั้ง
สิ่งที่กำลังไล่ตามไม่ใช่อะไรที่ยากเย็นเลย
"ความสุข" คือ สิ่งที่เราไล่ตามมาตลอด
สิ่งที่มีได้เสมอในวัยเด็ก
แต่ไม่อาจมีได้ในปัจจุบัน
แล้วน้ำตาก็ไหลออกมา
...
..
.
คำคมปิดท้าย
...
สิ่งสุดท้าย
ที่ฉันจะยิ้มให้
คือเธอ
...
..
.
แคนโต้ปิดท้าย
...
รอยยิ้ม
หายไป
ในวัยทำงาน

2012/May/23

พรุ่งนี้ผมจะไปเอาโน้ตบุ๊คคืน
หวังว่ามันคงปกติ ได้แต่หวังไว้เช่นนั้น
ไม่อาจคิดอะไรไปมากกว่านี้
...
บางทีอาจต้องทำใจ ก็หวังไว้เช่นกัน
และไม่อาจหวังมากไปกว่านี้ได้
...
ข้อมูลที่สะสมมาตลอด
ได้แต่คิดว่ามันยังคงเดิม
ไม่สูญหายไป หวังไว้เช่นนั้นเช่นกัน
...
หรือบางที ถ้าไม่ถึงวันพรุ่งนี้
ก็อาจจะดีกว่าก็เป็นได้
เพราะการไม่คาดหวังสิ่งใด ๆ
คือความสุขที่สุดแล้ว
...
..
.
คำคมปิดท้าย
...
ตื่นมา
ไม่พบเธอ
ฉันร้องไห้
...
..
.
แคนโต้ปิดท้าย
...
พรุ่งนี้
ไม่มาถึง
ก็คงดี


ศาสดาก้นหอย
View full profile